• Zondag 7 Oktober 1979,  de 1e zondag van die maand. Daar was ik dan. Het verrassingselement die de naam Miriam Adriaans kreeg.  Mijn komst stond niet op de planning maar ik werd met liefde ontvangen als jongste telg in een druk gezin van vijf, en na een wat moeizame start mocht ik met mijn ouders mee naar huis.

    Mijn thuis heeft zijn roots in het Haagje, een legendarisch volksbuurtje gelegen in Helmond -West. Opgroeiende tussen dames van plezier als buren, in een buurt waar de Politie met enige regelmaat hun komst aankondigde met toeters en bellen was er altijd wel iets te beleven. Met mijn familie van moeders kant in dezelfde straat, die van mijn vader om de hoek was het regelmatig een drukke boel bij ons thuis. Daar hoorde dan ook de benodigde drankjes bij om het extra gezellig te maken.

    Na de eerste periode van mijn jonge leventje een “huilbaby” te zijn geweest had ik gaandeweg geleerd om mezelf te vermaken. Voor mijn broers was ik immers te klein om mee te spelen en mijn ouders waren druk met werk en verzorging van het huishouden, je kent het wel. Ik had dan ook een eigen wereldje, speciaal voor mij alleen. Een wereld vol Magie en Fantasie. Hier kwamen de mooiste verhalen tot leven en beleefde ik de spannendste avonturen.

    Echter werd ik in de  “echte “ wereld steeds vaker geconfronteerd met een andere realiteit, zowel in mijn omgeving als in het gezin. Een realiteit die totaal niet in mijn wereldje paste. De angst, onmacht, boosheid en verdriet die dit alles met zich meebracht maakte de zorgzame strijder in mij wakker en stelde mijn wereldje veilig door het te verstoppen en te beschermen zoals een leeuwin haar jongen beschermt. Maar langzaamaan vergat ik mijn wereldje en raakte zo gewend aan de zorgzame strijder dat het mijn leven werd. Ik leerde heel goed voor anderen zorgen, maar vergat mezelf onderweg.

    De ommekeer kwam toen ik op mijn 21e moeder mocht worden van een zoon, waarna na 18 maanden mij nog een zoon werd geschonken. Dit was het begin van mijn reis terug naar huis, terug naar mezelf. Terug naar mijn wereldje…...

    Mijn kinderen lieten mij inzien dat het anders kon dan ik tot dusver als voor waar had aangenomen. Zij waren mijn spiegels (en nog) waardoor ik het geloof en de kracht in mezelf vond om knopen door te hakken en om als alleenstaande moeder van 2 kinderen verder door het leven te gaan op m'n 23e. Nou dit is denk ik het spannendste geweest wat ik tot nu toe heb gedaan kan ik je vertellen.

    Deze reis heeft aardig wat ups en downs gekend maar het geschenk wat ik hieruit heb mogen halen is het besef dat ik toen voor het éérst in mijn leven ècht voor mezelf heb gekozen en de sprong in het diepe heb gewaagd waardoor ik een opening heb gecreëerd om de angst voor het onbekende, schaamte en schuldgevoel in mezelf te overwinnen.

    Door dit bewustwordingsproces heb ik geleerd (oude) patronen en (negatieve) gedachtegangen te (h)erkennen om deze vervolgens los te mogen laten zonder mezelf daarvoor te veroordelen. Dit proces ging niet vanzelf en vergde veel geduld,vertrouwen en compassie van mezelf. De gepasseerde lessen die ik onderweg heb opgedaan neem ik mee om anderen te inspireren, net zoals ik geïnspireerd raak van andermans lessen en verhalen. 

    Inmiddels ben ik dankbaar voor alles wat op mijn pad is gekomen. Deze levenslessen hebben me tenslotte de vrouw gemaakt die ik vandaag de dag ben. Een vrouw waar ik inmiddels trots op ben en die ik graag zie tegenwoordig. 

    Er blijven lessen voorbij komen zolang mijn reis hier nog niet klaar is. Wat nog steeds geduld, vertrouwen en compassie vergt van mezelf. Ze zijn inmiddels vertellers die ik meeneem naar mijn eigen wereldje waar ze met zorg en liefde ontvangen worden zodat ze kunnen transformeren en in liefde losgelaten mogen worden.

    Welkom in de wereld van Die van ons

    Liefdevolle groet

    Miriam Adriaans